یاقوت در مرداب

دفنِ قسمتى از وجود...
شايد شما هم اين را تجربه كرده يا ديده باشيد: مواقعى هست كه آدمى از سرِ اجبار، بدون گفتن و توضيحى به ديگران، گوشه‌‏اى از وجود و زندگى خود را برمی‌دارد و دفن می‌كند. منظورم از دفن كردن، گذشتن از تمام آنچه ساخته و يا فراموش كردن آرزوهايى است كه براى آينده خود ترسيم كرده است. آنجاست كه يا به خاطر ديگران و يا حتى به خاطر تتمه آنچه از وجود خودِ آدم باقى می‌ماند، لازم است پا روى چيزهايى بگذارى كه برايت هدفى ارزشمند بوده‌‏اند. رسيدن به اين نقطه يعنى تغيير مسير زندگى، از دست دادن خيلى از داشته‌‏ها و حتى گاهى فراموش كردن حداقل‏‌هاى انسانىِ خود!
گرفتن چنين تصميمى عواقبى دارد اما تازه روزهاى بعد از اين طوفان، با آرام شدن ذهن، آدم مى‏نشيند و با خودش حساب و كتاب مى‏كند كه اصلاً كار درستى كرده است يا نه؟ آيا ارزش آن را داشته كه قسمتى از زندگى‏اش را فراموش كند؟ آيا نبايد در آن لحظه به خودت و ديگران ميگفتى كه من هم مثل تو، مثل بقيه، انسانى هستم با آرزوهاى كوچك و بزرگ... من هم آرزوهايى دارم و خانه‏اى رويايى در ذهن ساخته و به آن آمال دل خوش كرده‏ام. من هم حقوقى دارم مثل ديگران، كه لازم نيست براى نجات كسى ديگر آن را زير پا بگذارم... اينها همه افكارى است كه در ذهن مى‏چرخد ولى ديگر براى تغيير مسير و اصلاح آن دير شده است. ديگر بايد منتظر يك معجزه يا يك عدالت بى‏نقص بود تا شايد روزى، دوباره از آن تكه باقى مانده از وجود كه دور نينداخته‏اى، جوانه‏اى بيرون آيد و مسير زندگى را تغيير دهد!
از اين چند سطر بگذريم...
امروز كتابى را در دست داريم كه نويسنده اوج و فرود خوبى را در روايت ساخته است. قصه‏اى كه قلاب جذب مخاطب را از ابتدا مى‏اندازد و حس كنجكاوى براى دانستنِ سرنوشت قهرمان قصه را برمى‏انگيزد.
شايد مهم‏ترين نكته در كتاب هم همان ايجاد حس همدلى و همراهى با شخصيت‏ها و گاهى عصبانيت از تصميم يا رفتار آنهاست. اين موضوع اگر براى شما رخ داد پس نويسنده توانسته همراهى شما برانگيزد.
همراه قصه‏اش شويم تا تجربه‏اى تازه از قصه داشته باشيم. تجربه‏اى كه بى‏ارتباط با چند سطر ابتدايى اين متن نيست.