چهارشنبه, 05 تیر 1398 14:45

سارا هاشمی: سعی کرده‌ام با نگاه جنسیتی قلم نزنم

نشریه فرهنگی اجتماعی خاتون شرق، گفت‌وگویی با نویسنده انتشارات شادان، سرکار خانم «سارا هاشمی» انجام داده است. این گفت‌وگو را در ادامه بخوانید.

خودتان را برای خوانندگان خاتون شرق معرفی بفرمائید؟
سارا‌هاشمی هستم متولد نوزدهم مرداد سال شصت و دو. متاهل هستم و دو فرزند چهارده و شش ساله دارم.

درباره آثار خود برای ما بگویید؟
سه کار چاپ شده دارم. ستاره مرداد ۹۶ با نشر ریرا چاپ شد. دوره می‌کنیم هنوز را، بهمن ۹۶ و پاییز سال ۹۷ هم رویای بی‌تکرار چاپ شد که با استقبال خواننده‌ها، به چاپ دوم رسید. دو کار هم انشاالله در نمایشگاه کتاب ۹۸ با نشر علی خواهم داشت.

درباره دنیای نوشته‌های خود بیشتر توضیح بدهید؟
دغدغه‌ی من عموماً اجتماع و آسیب‌های روانی ست. آسیب‌هایی که اکثرشان از دوران کودکی، همراه فرد حمل می‌شود و در بزرگسالی خودشان را نشان می‌دهند. دوست ندارم نوشته‌ها، شعاری باشند و در غالب قصه‌های قابل درک، شخصیت‌ها را از میان این افراد انتخاب می‌کنم و با به چالش کشیدنشان حتی در اتفاقات روزمره و تکراری، خواننده را هم به فکر وامی دارم. سعی کردم نگاهم جنسیتی نباشد. کار آخر من شخصیت اصلی مردی دارد که مجبور می‌شود با اتفاق سختی که برای مرد ایرانی حداقل درکش سخت است، رو به رو شود. و در دوره می‌کنیم هنوز را، همین مشکل سر راه زن داستان قرار می‌گیرد. دوست دارم شخصیت‌ها، راه حل‌های جدید برای مشکلاتشان پیدا کنند تا شاید راه کار برای خواننده‌هایی که در معرض مشکلات مشابه قرار دارند هم باشد.

داستان در حوزه بانوان درحال طی کردن کدام مرحله از تحول است؟ چه هنگام مخاطبان حرفه‌ای خود را خواهد یافت؟ اصلاً مخاطب حرفه‌ای دارد؟
زنان جامعه‌ی ما در هر مقطع تاریخ، مخصوصاً در ادبیات و هنر، هم پای مردها بودند و تاثیرگذار. فکر می‌کنم در حال حاضر هم نیمی از بار جذب مخاطب بر دوش زنان است. مخصوصاً رمان عامه‌پسند. رمان‌هایی که مخاطب‌های همیشگی دارند. بله به نظرم این مخاطب‌ها حرفه‌ای هم این مخاطب‌ها حرفه‌ای هم هستند. مخاطبی که دنبال نویسنده می‌رود، در مورد نوشته‌هایش حرف می‌زند و منتظر آثار تازه می‌ماند. این که گاهی نویسنده و مخاطب را مخصوصاً در رمان عامه‌پسند جدی نمی‌گیرند، به کم لطفی دوستان اهل قلمی می‌رسد که هنوز فکر می‌کنند، نویسنده خاطره نویسی کرده است و چند نفری هم که دوره‌اش کردند، دوستان درجه یک هستند! اما اصاً این باور درستی نیست. فقط هم کافی ست در نمایشگاه کتاب، یا رونمایی و نقد یک اثر عامه‌پسند شرکت کنند. مخاطب حرفه‌ای، راه خودش را پیدا کرده است و من مطمئنم جریانات تازه، راه را هموار‌تر و جدی‌تر خواهد کرد.

به نظر شما چرا ناشران معروف کمتر کار داخلی چاپ می‌کنند؟
موضوع ناشر با مسائل مالی ارتباط مستقیم دارد. متاسفانه در ایران، نویسندگی به عنوان شغل درآمدزا مطرح نیست و بیشتر به عشق بر می‌گردد. اما جریان نشر فرق می‌کند. نشر مجبور به کسب درآمد است و همین ادبیات را تجاری کرده است. کیفیت کار نویسنده‌ها پایین‌تر آمده و ناشر، کمتر به محتوا فکر می‌کند و بیشتر دنبال فروش است. در این اوضاع آشفته کاغذ و مسائل دیگر اقتصادی، تا حدودی حق دارد اما کاش سخت‌گیری‌های درست چاشنی‌اش می‌شد. یک کتاب معروف و شاید حتی رده پایین خارجی را چند مترجم ترجمه می‌کنند و باز هم می‌فروشد! ناشر هم دنبالش می‌کند و از چاپ کتاب‌های پر ریسک مخصوصاً رمان‌های عامه‌پسند، سر باز می‌زند...

به عنوان حرف آخر...
حرف آخر و اول من، فقط کتاب بخوانیم و بس. کتاب دنیای جدیدی به روی انسان باز می‌کند تا درست‌تر فکر کند، با هدف‌تر زندگی کند و با امید‌تر قدم‌هایش را بردارد. ممنونم از شما و تمام خواننده‌های فرهیخته و کتابخوان شما.

خواندن 61 دفعه

نوشتن دیدگاه

تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید